 |
MALAWI 9 maart - 4 april 2009
- Dominique
 Op
9 maart ll. ben ik, Dominique, opnieuw vertrokken
voor het project naar Malawi.
Vol goede moed en met meer dan 40 kg bagage,
verlaat ik België en mijn familie voor een 4-tal
weken om ginds terug te werken en onze Afrikaanse
kinderen weer te zien.
Toen ik op Likoma aankwam, had ik onmiddellijk
bezoek van de kinderen.
Ook Joyce, onze huishoudster aldaar, was
dolenthousiast.
Er werd een traantje weggepinkt, maar het was dan
ook al een jaar geleden dat we elkaar hadden gezien.
Het was er heel warm, gelukkig is er het meer waar
je kan inspringen om even af te koelen.
Daarna wat koeken eten en zoals gebruikelijk vroeg
naar bed, wat zeker nodig is na zo’n lange reis.
 De
volgende dagen ben ik afwisselend naar Samalani
gestapt, dan weer naar ons tweede project, de
Madalitso school vlakbij het vernieuwde vliegplein.
Deze school heeft slechts 2 klassen voor een 200-tal
kinderen.
De organisatie gebeurt ook hier door de lokale
bevolking.
Zij hadden graag een shelter (afdak) bijgebouwd,
maar hebben natuurlijk weinig of geen materiaal
zoals cement bv.
Voor deze boodschappen ben ik meegevaren met de
Ilala naar Mzuzu op het vasteland.
De werkzaamheden zijn intussen opgestart.
Zij maken dus nu niet alleen de pap voor de
kinderen, maar ook de stenen om te bouwen.
 Samalani
heeft een positieve indruk op mij gemaakt.
Het gaat echt de goede kant op.
Er is discipline en orde.
Er wordt ook meer aandacht geschonken aan de hygiëne
voor de kleintjes.
Telkens kleine dingen die positief evolueren,
weliswaar op een trager Afrikaans tempo.
Mijn lunch bestond voornamelijk uit thee en een
scoon, een soort sandwich.
In de namiddag kwamen de kinderen spelen op het
terras aan ons huisje.
Wij beschikken daar over een kist met speelgoed, een
toy-box.
Het is voor hen een dolle pret om met auto's en
popjes te spelen, te puzzelen, enz.
Op een dag heb ik 5 meter touw gekocht.
De meisjes (en ikzelf ook natuurlijk) hebben zich
reuze geamuseerd met touwtje springen.
Rond 16u00 is het tijd dat ze zich wassen, in het
meer , waar anders?
Daar wordt ook de was gedaan.
Opnieuw dolle pret natuurlijk.
Soms haalde ik ook draad en naald boven om knopen
aan te naaien of om een scheur in de kledij of zelfs
een rits te herstellen.
Als herstellen onmogelijk was, begon ik te zoeken in
de stapel kledij die ik vanuit België had
meegebracht.
Binnen de kortste keren was alles uitgedeeld.
 De
dag begon altijd vroeg.
Reeds vanaf 06u00 riepen de kinderen mijn naam.
Ik gaf hen dan meestal een scoon, want meestal
hadden zij niets anders voor de hele dag om te eten,
want ’s avonds was er alleen maar sema met een klein
visje en thee.
De weekends hield ik vrij om te ontspannen, nu ja om
de douche en de wc te schilderen, en de keuken te
renoveren.
De dagen zijn voorbijgevlogen!
Het afscheid viel dan ook weer zwaar voor iedereen.
Maar niet getreurd, na mijn vertrek was het bezoek
gepland van José en Nathalie.
Een vermoeiende trip huiswaarts en een blij weerzien
van de familie en vrienden.
Het blijft toch elke keer weer even wennen en
aanpassen aan het snelle leven hier bij ons.
De koffers zijn leeg en gekuist, maar ….
Ze worden weer gevuld met gerief voor een volgend
vertrek.
Dominique De Wilde voor Project Malawi |
|
|
|
|
|
