|
Donderdagavond 28 februari was het onze beurt om naar Malawi
te vertrekken en ditmaal bezoeken we enkel ons project
Samalani op het eiland Likoma. Wij, Agnes en ik Chris,
vertrokken met groot vertrouwen, maar wel met een klein
hartje. De communicatie met Malawi, vooral dan met Likoma,
is zo slecht, zegt maar onbestaand, dat we helemaal niet
wisten hoe het er allemaal zou bijstaan na de laatste reis
van José en Dominique.
Gepakt en gezakt met 90 kg bagage (mogelijk met Ethiopean
Airlines) kwamen we op Likoma aan waar niemand ons opwachtte
omdat – inderdaad u raadt het al - het bericht niet was
aangekomen! Maar door tussenkomst van bereidwillige mensen
was dit al vlug opgelost en konden we Joyce – onze lieve
hulp met de sleutel van ons verblijf – in de armen sluiten.
We maken ook kennis met John Chirwa die voor ons verder zal
tolken en ons de weg zal wijzen naar officiële instanties,
want zoals na drie weken zal blijken is alles in een
ongelooflijke stroomversnelling gegaan.
 Het weerzien met de mensen van Samalani verloopt erg
prettig. Ik ben blij hen terug te zien en hen zelfs te
herkennen. We maken ook kennis met het nieuwe schoolhoofd,
een gepensioneerd onderwijzer met een indrukwekkende staat
van dienst. Een man die goed contact heeft met zijn
leerkrachten en hen weet te motiveren. Van hem leer ik veel
over het leven hier én over het onderwijssysteem. Later zal
blijken dat hij ook de samenhang tussen leerkrachten en
dames van het comité (de dames vrijwilligers) erg benadrukt.
De leerkrachten hadden in december een training. We zagen de
leerboeken van de training (uitgegeven met hulp van Unicef).
Het ziet er goed uit en heel herkenbaar .
 Onze eerste tussenkomst geldt de elektriciteitsmaatschappij
die ervoor moet zorgen dat de waterpomp terug werkt. Alles
is betaald; er moet nog enkel een aansluiting komen. Die was
al beloofd eind november. We gaan weer weg met een belofte
voor eind maart. De vrouwen zeulen dus nog even met water
van het meer naar boven!
 Aan het gebouw is een terras met shelter aangebouwd. Het
ziet er goed uit, er is voldoende ruimte, maar de afwerking
moet nog gebeuren. Na onderhandelingen komt alles in orde.
Gezien het niveauverschil van het terrein waar het geheel op
gebouwd is moet er muurtje komen opdat de kinderen er niet
af vallen. De werkers van Samalani besluiten zelf de stenen
te maken als wij hen het nodige materiaal bezorgen: een
20tal zakken cement en de hulp van de klusjesman om het
muurtje te bouwen. Dit is voort ons geen punt: de veiligheid
van de kinderen gaat voor alles!
 We hebben nu ook een officieel adres: Mbamba area P.O.box 78
Likoma- Malawi
Echter, we moeten het slot van de brievenbus wel zelf gaan
halen in een postkantoor op het vasteland!?!? Geloof het of
niet.
We nemen ook contact met de dokter (medical officer) die
onze kindjes volgt. Hij komt elke vrijdagmorgen op Samalani.
De kontakten verlopen vlot. Indien nodig kunnen de
medicijnen gratis opgehaald worden in het ziekenhuis.
Achteraf zal blijken dat heel gewone dingen als paracetamol,
hoestdrankjes, pilletjes voor darmklachten,
vitaminesupplementen op dit moment onvoldoende voorhanden
zijn. Wij beloofden hier een volgende keer wat extra’s mee
te brengen.
We laten in het ziekenhuis ook de brillen achter die
optieker Jan Huisman ons bezorgde. Ze zijn er wat blij mee,
want hiervoor zijn ze volledig afhankelijk van sponsors.
 Agnes heeft de handen vol met de financiële administratie:
uitbetalingen van werkers, guardians (de personen die zorg
dragen voor onze kinderen), rekeningen van werken betalen
enz. Ondertussen probeer ik wat meer informatie te
verzamelen over de kinderen. Door de inmenging van Social
Welfare worden nu dossiers gemaakt ( door ons te betalen).
Het is nog in een beginfase. Ik ben ook fotograaf van dienst
en doe mijn uiterste best wat leuke foto´s te maken. De
kinderen zijn speels, nemen gemakkelijk contact, lachen
voluit tot ze op de foto moeten. Dan gaan ze echt in het
gelid staan en kan er geen glimlach af ondanks mijn
gebekketrek. Sorry sponsorouders: ik deed mijn best.
De kippen worden ook geïnspecteerd en het hok moet aangepast
omwille van de regen, én we kopen geitjes, die ook een eigen
onderdak krijgen op zijn Afrikaans: takken en bladeren voor
regen en zon en met gaas errond voor de nacht om slangen
buiten te houden.
 De tweede week van ons verblijf gaan we shoppen in Mzuzu op
het vaste land: info halen om een bankrekening te kunnen
openen, naar het postkantoor voor het slot, aankopen van
bekers, lepels, kookpotten, hout voor bijkomende
schoolborden en de nodige verf, mappen voor de dossiers van
de kinderen,schoolgerief, een reuzegroot mes voor de
watchman om indruk te maken bij onraad…en nog ….Ook wordt er
op de markt rijst gekocht, bonen en kolen voor ons
afscheidsfeestje, soyabonen voor de porridge.
Dit blijft een belevenis..
 De reis naar Mzuzu en terug blijft ook een belevenis. In
NkhotaNkhota regent het pijpenstelen als we met de veerboot
Ilala in het pikkedonker aankomen en aangezien er geen
aanlegsteiger is moeten we tot onze knieën het water in. Het
maakt niets uit als je toch al zeiknat bent. We worden er
opgevangen door de plaatselijke politie en krijgen een
veilig onderdak in hun “combi” of wat er moet voor doorgaan.
De terugreis is al even spannend. We mogen mee met de boot
samen met de VIPS van Likoma, maar zullen op hen wel 28 u.
moeten wachten. Dit is Afrika….
 De derde week volgt dan de afwerking van onze opdracht, en
zowaar, we gaan naar huis na een meeting met de Chiefs van
de dorpen van het noordelijke deel van het eiland die tot
grotere samenwerking willen komen. We hebben ook een meeting
met de medewerkers van Samalani die zich vrij genoeg voelen
hun zegje te doen en het aanbod doen het muurtje te bouwen
aan het terras. We sluiten af met een feestmaaltijd :rijst,
bruine bonen en kolen, Sobodrank en de nodige snoepjes.
We gaan ook naar huis met al het nodige om het gehele
terrein van Samalani te laten registreren. We kopen nog het
stuk grond waar het huidige gebouw op staat, en dat slechts
in bruikleen gegeven werd door een goedhartige oudere vrouw.
Ze stemt in met verkoop voor een voor onze normen een
belachelijk laag bedrag. Bijkomend vraagt ze wel of als de
waterpomp werkt zij daar ook water mag pompen. Natuurlijk!
 We brengen ook precies uitgewerkte plannen mee voor het te
bouwen nieuwe Samalani met een berekening van het nodige
materiaal en een raming van de kosten.
Op de terugreis via de hoofdstad Lilongwe slagen we er nog
op ‘t nippertje in op het ministerie de nodige informatie te
verzamelen voor registratie van ons Project in Malawi zelf.
Moe, maar tevreden over het prettige contact met de
kinderen, de werkers, de pleegouders, de stappen die we met
succes ondernomen hebben keren we huiswaarts, om daar het
werk voort te zetten…
En willen jullie weten wat we de weekends in ons huisje
deden: scheidsrechter spelen; de voetbal die we bij hadden
was een succes en om beurten speelden de jongens dan de
meisjes (voetbal bij de enen en handbal bij de anderen) en
ondertussen op het terrasje voor ons huisje naaiden wij
knopen aan, repareerden wij hier en daar jurkjes,
jongenshemden, T shirts….
Malawi, Likoma, Samalani tot over enkele maanden….
Chris
|
sinds we Samalani hebben overgenomen in november 07 is er
al een hele verandering te 
dringend een oplossing vinden voor het energieprobleem van
de waterpomp.
