Ditmaal gaan we met zijn vijven naar Malawi. Aanvankelijk gingen we met zijn drieën, maar José en Dominique beslisten toch om weer mee te gaan. Achteraf beschouwd: heel begrijpelijk.
Wij drie zijn Agnes, José, Dominique en twee nieuwkomers Cecile en ikzelf, Chris

Dus het bestuur José, voorzitter en Agnes, secretaris-penningmeester, zijn op stap met 3 nieuwsgierige leden.

De Reis – Het verblijf

De reis Brussel – Lilongwe verloopt vrij voorspoedig.

Met José op kop slagen we erin via de diplomateningang het land binnen te komen zonder enige controle.

Hier begint het avontuur. De koffer van Cécile is zoek.
Het kleine vliegtuigje dat ons naar Likoma zal brengen is niet berekend op ons gewicht en dat van de bagage; dus moeten we de bagage halveren, die ons enkele dagen later zal bezorgd worden. We houden allen onze adem in en een ogenblik heb ik de indruk dat we zullen moeten uitstappen om het ding op gang te duwen. Met veel gekreun gaan we eindelijk de lucht in en genieten we volop van het vergezicht. Prachtig om op die manier het eiland Likoma te zien liggen.

De landing op de airstrip gebeurt feilloos en we worden opgewacht door Alexander en kompanen
We nemen na wat over en weer geloop onze intrek in Resthouse Alemekezeke. We hebben wat we nodig hebben: een schoon bed met klamboe,een toilet met zelf meegebracht wc-papier en een douche, waar aanvankelijk slechts heel spaarzaam water uitkomt. Maar we hebben een prachtig zicht op het meer en Joyce, die voor ons klaar staat.

Dagelijks gaan we op pad naar Samalani, en op de terugweg kopen we proviand: een broodje, dat hier scone heet, rijst of spaghetti, enkele tomaten en ui of sjalot en een klein flesje olie, af en toe een ei. Een keer een dessert: een avocado! Bananen en appelsienen kunnen ook als gezond tussendoortje. Geen moeilijke menukeuze elke dag en gezond.

Buiten de dagelijkse gang naar Samalani, zowat 2 km verderop, bezoeken we ook het St. Peter´s Hospital, de St. Peter´s school, de Kathedraal. Vooral deze laatste is indrukwekkend. Mij lijkt het een waterhoofd op dit kleine eiland van 30 km2, waar slechts een 12.000 mensen wonen. Met Paaszondag zal blijken dat ze aardig vol zit voor een 4 uur durende dienst.
Ondertussen heeft José beslist het vrijstaande huisje toch te huren en er wordt op dit vrije weekend flink aan gewerkt.

Het trio Agnes, Cécile en Chris maakt zich klaar voor de tocht naar Mzuzu, waar we met Alexander inkopen gaan doen. De Ilala staat ons op te wachten en het bootje van Barnabas brengt er ons tegen 17u. naar toe. Het is te merken dat we uit een havenstad komen en boten gewend zijn: we klimmen aan boord via de touwladder, alsof we heel ons leven niet anders deden. Voor avondmaal eten we chambo, een vis uit het Malawimeer. We brengen de nacht aan dek door op twee matrassen voor vier personen. We leggen aan in Nkhata-Bay rond 1u. maar blijven aan boord tot 5 u. Ondertussen is het lossen van de boot wel aan de gang. Ook dit is de moeite waard: geen kranen, geen lieren, alles wordt op schouders of hoofd gedragen.

Aan land in een minibusje naar Mzuzu: 24 man waar er officieel plaats is voor 12, plus bagage plus een kip!

We nemen onze intrek in het Mimosahotel, met een heuse badkamer en een bad! Cecile denkt dat we in een achterbuurt zitten, maar nee hoor dit is het centrum met de National Bank of Malawi. We hebben een rustige dag, want zondag en de verjaardag van Mohammed en er zijn stoeten en drukte rond de moskee en de winkels zijn grotendeels in handen van kleurlingen, dus vermoedelijk moslims. Maar geen nood we verkennen al wel waar we onze waar zullen kopen.

Maandag 2 april, na een echt engels ontbijt, zodat we er een hele dag tegen kunnen gaan we aan de slag. We hebben een hele waslijst van spullen voor Samalani te kopen: grote kookpotten, nog meer plastic bordjes, bekers en lepels, kippengaas voor het kippenhok, hout en planken voor het maken van een kast, keerborstels, een radio, maïs en bonen, een baal tweedehandskleding voor kinderen, matten om de maïs en de bonen te drogen, olie om te koken. Voor het huisje van José een kookstelletje en een waterkoker, een muskietennet..

Alexander zorgt voor een truck; alles wordt geladen en wij zitten achterin, op de baal kinderkleding, in de bonen, op de rijst, richting Nkhata-Bay. Bij de bochten is het wel even een evenwichtsoefening; we draaien ons wat dieper in de bonen en de rijst en het lukt. Alles wordt aan boord gehesen op het bovendek zodat we onze waar in het oog kunnen houden. Weer een nacht op het dek. Het is volle maan en we zien te weinig sterren naar onze zin.

Weer blijven we bij aankomst in Likoma als laatste aan boord en rond 5 uur, bootje in en aan land. Wij duiken ons bed in en Alexander doet de rest en…….de valies van Cécile is aangekomen.
José en Dominique hebben ondertussen hun intrek genomen in het huisje dat er erg netjes uitziet, en waar al wat een huiselijke sfeer hangt (mooi gedekte tafel!).

In de valies van Cécile zit een fles Elixir d’ Anvers en die moeten we eer aandoen. We klinken op het huisje en op het project.

Telkens als we terugkomen van Samalani zijn er de “strandkinderen”. Zij wonen met hun ouders (vermoedelijk) op het strand en gaan hoegenaamd niet naar school. Ze zijn blij met wat aandacht, een snoepje, wat kleding, een gehaakt tasje van Frieda, een plastic tasje van het vliegtuig. Als ze wat te talrijk zijn, helpt Joyce ons uit de nood en wijst ze probleemloos de deur. Ze weten dat er morgen weer een dag met een snoepje komt!

Als José en ik rustig zitten te lezen komt Nema, 3 jaar, babbelt aan één stuk door haar brabbeltaaltje, neemt ook en boekje en leest mee. Oergezellig!
Op 6 april, Goede vrijdag begint een lang weekend. Er wordt niet gewerkt en er zijn diensten in de kerk. Ook in het ziekenhuis is alles rustig.
In de loop van het weekend komen enkele mensen ons opzoeken, pleegouders, vrijwilligers van Samalani. Zij geven een tevreden indruk.
Paasdag gaan we naar de kerk: een 4uur durende dienst. Drie priesters, gedisciplineerde acolieten, een drietal koren, een voorzanger, waarna alle kerkgangers meerstemmig invallen, een donderpreek van 30 min., communie op de tong.

Paasmaandag is dan het afscheid op Samalani: ballonnen, sobo, koekjes, snoepjes, rijst met bruine bonen (rijst is voor hen luxe). De volle bordjes gaan er goed in.
Nadat de kindertjes naar huis zijn, blijven we samen met de volwassenen. We vertellen onze verdere plannen. Iedere medewerker krijgt een geschenkje en een geldsom als dank en als aanmoediging. Zij doen het toch maar! Ze dansen en zingen van pure vreugde. Er worden nog wat foto´s genomen en we nemen afscheid. Tot volgend jaar!?!?
We maken onze pakken : op Likoma zijn er geen flesjes water meer, geen eitjes, enkel gele tomaten. Dus eindigen we met rijst en tomaten.

Wij Agnes, Cecile en ik vertrekken met de ILALA naar Nhkotakota.

José en Dominique blijven nog een dag om verder afspraken te maken voor de inrichting van het huisje. We zijn in Afrika en het schort hier wel eens aan efficiëntie!

Dit wordt een dagtocht langs de kust van Mozambique. Gewoon mooi. Hier komt de verrekijker goed van pas.

Aangezien we ’s morgens te laat vertrokken zijn, komen we ook pas tegen 23u. aan – kotnacht. Het overstappen in een klein bootje en daaruit uitstappen zorgt voor de nodige problemen en hilariteit. Men vecht bijna om ons en onze bagage te dragen, tot we toch met zijn allen in het water sukkelen, gelukkig tot enkelhoogte. Enkel Cécile houdt er een natte broek aan over. We kunnen met Europese meisjes die vervoer hebben meerijden naar de “pottery”, waar zij overnachten, maar waar er voor ons geen plaats in. Na veel palaberen hebben we om 2u. een bed in de Safari Lodge.

Daags erop gaan we achterin een open truck naar Salima – Senga Bay. Met een beetje fantasie wanen we ons in een cabrio! Deze levert ons af aan de poort van “Cool Runnings” ons logement voor deze week.

José en Dominique vervoegen ons een dag later. En logeren in de Red Zebralodge uitgebaat door Esther Grant, coördinator van de Mackenzieschool.

In vergelijking met Likoma is hier luxe: een warme douche en keuze van het menu, zowel bij het ontbijt als bij het diner: kip die we “oppeuzelen”.
We brengen een bezoek aan de Mackenzieschool: in feite is het paasvakantie, maar allen zijn op post om ons te verwelkomen: hartverwarmend!

Een schriel jongetje heeft onze aandacht en als we daags erop de Baptist Clinic bezoeken kaarten we dit aan. De dag daarna wordt hij er verder onderzocht en aan het infuus gelegd: aids en uitgehongerd. Hij komt vrij vlug weer voldoende bij om met extra voeding naar huis te kunnen,zodat de medicatie zijn werk kan doen.

Op donderdag 12.04.07 te 19.45 beeft de aarde. We schrikken. Wat gebeurt er ? Niets. Het heeft enkele seconden geduurd en het leven herneemt zijn gewone gang.

Als we Baptist Clinic bezoeken huren we fietsen met krakkemikkige remmen!  We ontmoeten er Margret, een supergeëngageerde vrouw, die trots de realisaties van het voorbije jaar toont. Ze zijn wat blij met Merel Vergauwen en haar acties!
Die avond eten we ten afscheid allen samen met Esther in het Red Zebra Café, waar wij ook opgegeten worden van de muggen. José heeft er ’s anderendaags de zichtbare gevolgen van.
Onze laatste dag breekt aan en terwijl José en Dominique hun bekende kinderen en gezinnen bezoeken, gaan wij op uitstap naar Kuti Wildlife Park. We zien er drie tamme zebra’s en  vier struisvogels achter een omheining. Maar het is een heel mooi ongerept  natuurgebied. Daarna trekken we verder naar de Mua Mission, waar prachtig houtsnijwerk te zien is.

De rit gebeurt in een pick-up, die in onze ogen totaal versleten is en waarmee we tweemaal een klapband hebben en éénmaal een lekke band, omdat die tot op de draad versleten is. Een andere auto brengt ons terug. Als wij de chauffeur zeggen dat zijn auto totaal ongeschikt is voor het verkeer, zegt hij met de glimlach dat hij morgen vier nieuwe(?) banden gaat kopen. Ook dit is Afrika!

Dan wordt het inpakken en zondag nemen we nog afscheid van Esther voor de lange rit naar Lilongwe.
Het zit erop. Ons hoofd en ons hart is vol van indrukken, maar nu staan onze neuzen richting België 

We zullen even tijd nodig hebben om alles te laten bezinken, de plannen te ordenen en zo mogelijk waar te maken.

Chris, verslaggever van dienst

Onze Projectstatussen >>