|
Reiservaringen Guido en Nicole – mei 2008
 Na
meer dan een jaar van voorbereiding konden we dan voor onze tweede
keer naar Malawi om onze kindjes en de projecten van de vzw te gaan
bezoeken. Wat hadden we dan gedurende dat jaar gedaan als
voorbereiding? We wilden namelijk voor elk kindje in het weeshuis
een nieuwe outfit meenemen. Daarvoor had Nicole 110 kleedjes genaaid
zodat elk meisje een nieuw kleedje had en voor de jongetjes hadden
we ook zoveel bij elkaar gekregen dat ze allemaal tweedehands
gekleed konden worden. Nog nooit was het zo moeilijk geweest om onze
valiezen te pakken. Ondanks het feit dat we 90 kg bagage plus 14 kg
handbagage mochten meenemen bleek dat we meer dan dubbel zoveel
klaarliggen hadden. Met een minimum voor ons eigen bleken we
uiteindelijk,handbagage inbegrepen,toch nog 16kg teveel aan bagage
te hebben. Echter geen probleem aan de balie van Ethiopean Airlines
en we konden vertrekken. Normaal zouden we Dominique in Lilongwe op
de luchthaven ontmoeten en tezamen doorvliegen naar Likoma maar met
al die bagage ging dat niet. Wij zouden dus eerst naar het vaste
land gaan en na enkele dagen met de boot achterna komen.
Met onze vier valiezen en drie handbagages in een
aftandse taxi op weg naar de Red Zebra Lodge in Salima. Het viel op
dat er ondertussen veel meer fietsen in Malawi rijden. Onderweg nog
vlug even gestopt aan de markt met hun houtsnijwerk en een
bestelling geplaatst om daarna het laatste stuk weg af te leggen.
Amaai,die straat was er ook niet op verbeterd.
Het was een blij weerzien met het personeel daar
en met Esther Grant .’s Anderendaags ons pleegkindje gaan (op)zoeken.We
hadden een vroegere vriend teruggevonden die goed voor ons kon
tolken. Dat “terugvinden”gaat daar nogal vlot want als de witten, of
zoals zijzelf roepen de Mzungu ‘s daar zijn gaat dat rond als een
lopend vuurtje. Dus naar hun huisje. Bleek dat ze verhuisd waren.
Geen probleem,als een pijl uit een boog vliegen enkele kinderen
vooruit om onze komst aan te melden en wij achter hen aan. Moesten
we echter door een soort moeras en we hadden al zo weinig extra
kleren en schoenen mee. Bleek er ook nog een andere weg te zijn en
wij op onze stappen terug, maar ondertussen kwam de ganse familie
ons in de verte tegemoet. Afgesproken om de volgende dag langs de
normale weg te gaan. Maar het leek ons niet normaal dat ons jongetje
die anders zo actief was nu zo stil op de rug van zijn oma zat.
Bleek dat hij een malaria aanval had. Wanneer we de dag nadien bij
hen thuis op bezoek zijn verteld de grootmoeder dat ze verhuisd zijn
omwille van de vele muggen en dat nu ze verder weg van het meer
wonen ze er minder hinder van hebben. Tezamen met onze
Hawalu woont daar ook Amina die door José
gesponsord wordt maar die tevens een plaatsje in onze harten heeft
en zo ook steeds in de cadeautjes deelt. Die cadeautjes hielpen want
er kwam terug meer leven in Hawalu als hij zijn
voetbal met bijpassende voetbalschoenen kreeg. Nadat wij de familie
de middelen gegeven hadden om gepaste medicijnen te kopen (4euro
maar te duur voor hen) en onze gids-tolk ook nog opgedragen hadden
een geit voor hen te zoeken, brachten we een bezoek aan de
Mackenzie school
want we hadden veel schoolgerief voor hen meegebracht. Deze school
maakt veel vooruitgang en de kinderen krijgen daar degelijk
onderwijs.
Nu konden we richting Likoma
vertrekken. Dominique zou regelen dat we in Nkhata Bay John
Chirwa zouden ontmoeten, die al eerder voor de vzw goed
werk geleverd had, en die met een lijst van aan te kopen goederen
met ons naar Mzuzu zou gaan. Naar Afrikaanse
begrippen verliep dit vlot. In dit stadje kun je veel goederen
vinden. Ik schrok wel van de prijs van een zak cement haast zo duur
als hier,voor hen dus zéér duur. Al onze aankopen lieten we in de
winkels staan om die’s anderendaags met een huurwagen op te halen.
Die avond hadden we ook een afspraak met een meisje waarvoor we een
laptop meegenomen hadden. Iemand op mijn werk sponsort namelijk ook
al jaren iemand in Malawi en de zus daarvan woont
in Mzuzu. Toen zij mij vroeg om dat te bezorgen
deed ik dat dan ook graag. Kun je je voorstellen hoe blij dat meisje
was. Een laptop is daar nog iets zeldzaams. Zij verwelkomde ons dan
ook op een lekkere maaltijd met nsima, spaghetti en groenten.
Mzuzu ligt wat hoger en daardoor is het er ’s
avonds wat frisser, voor hen zelfs koud in deze periode, maar voor
ons ideaal om goed te slapen. De dag nadien een pick-up gehuurd om
al de boodschappen op te halen plus op de markt nog inkopen te doen
om een feestje te geven voor de kindjes in het
Samalani weeshuis
want hier is het goedkoper dan op het eiland en hier ben je zeker
alles te kunnen vinden. Hier was het ook ideaal om matten te vinden
voor in de klasjes zodat de kindjes niet meer op de grond dienen te
zitten. Nu terug op weg naar Nkhata Bay waar we de Likoma express of
zo iets konden nemen. Een kleine boot maar voor ons wel comfortabel
gemaakt tussen de rijst en de bonen om een ganse nacht te varen en
uiteindelijk Dominique te ontmoeten in het huisje
van de vzw. Omdat het nog geen zes uur was ,was er nog geen
elektriciteit en konden we nog geen koffie maken. Ondertussen konden
we al wel Joyce in onze armen sluiten, ze zou dan
ook bijna twee weken voor ons zorgen en dat doet ze ook vol
overgave. JOYCE,WE MISSEN JE.
Zodra we koffie gedronken hadden terug naar de
boot om uit te laden. De vrijwilligsters van het weeshuis waren al
toegekomen en alles was vlug overgeladen. We profiteerden er dan ook
van om met de auto mee te rijden. We zouden het nog dikwijls genoeg
te voet mogen doen. Vorige keer waren er maar dik 100 kindjes en nu
het dubbele,het zag er echt zwart van de kinderen. Maar zoals onze
voorgangsters al aangegeven hadden waren ze bijna allemaal deftig
gekleed,veel van hen zelfs al in een uniformpje. Verschillende
kindjes herkenden we nog en we waren blij dat ons eigen meisje ons
ook herkende. Maar het duurt bij haar steeds enkele dagen om haar
verlegenheid tegenover ons te overwinnen. We zouden ook speciale
aandacht schenken aan de kindjes van mijn zus en schoonzus. Echt
lieve kindjes waar we nog veel tijd zouden mee doorbrengen. Er werd
ook geregeld dat het schoolhoofd met ons mee zou gaan op familie
bezoek om te vertalen maar ook om de weg te vinden. Zo een zorgzame
man heeft het schooltje net nodig. Zoveel bezorgdheid dat er van die
man uitgaat naar de kinderen toe maar ook naar de volwassenen is
echt opmerkelijk. Proficiat headmaster!!!!!!!
 Tot
’s middags bleven we gewoonlijk in de school en tegen de tijd dat we
in ons huisje waren stonden er gewoonlijk al enkele kinderen ons op
te wachten,want dan was ook hun school uit. Vooral met de grotere
jongens was het plezierig om in meegebrachte tijdschriften te
bladeren en dan uit te leggen wat er op de foto’s te zien was, want
als je nooit tijdschriften ziet of geen tv of films ziet is er toch
nog veel in de wereld te ontdekken. Nicole had na
enkele dagen haar vriendinnetjes van vorige keer terug rond haar
verzameld en Dominique had haar eigen “CREW”, als
ze er al was want zij had het druk om al de werkmannen te zien en
nog zoveel andere afspraken na te komen. We voelden ons zeer goed
thuis en namen vlug de plaatselijke gewoonten over om naar het meer
te gaan om ons te wassen en onze kleine was te doen.
We hebben ook enkele namiddagen uitgetrokken om
zoals reeds gezegd de families van onze kindjes te bezoeken. Bij ons
eigen meisje waren vorige keer reeds geweest en had was fijn om te
zien dat deze arme familie het toch beter stelde dan vorige keer. We
waren ook in de mogelijkheid om bij elke familie een geitje achter
te laten zodat ze geregeld wat verse melk hebben,want dat is ook een
luxe product voor hen. Een ander hoogtepunt was ons
afscheidsfeestje. De aankopen waren reeds in Mzuzu
gebeurd, alleen een geit hebben we terplaatse laten slachten en de
vrijwilligsters hebben er een echt feestmaal van gemaakt. Wat een
repertoire aan liedjes hebben ze voor ons gezongen. Tegen die dag
had iedereen zijn pakje mee gekregen en stonden ze dus in het nieuw
en de meesten hadden ook een knuffel, helaas was 120kg nog niet
voldoende om aan allen een speeltje te geven. Een goed excuus om
terug te gaan. Zonder dat we het wisten zat onze tijd erop en omdat
we bijna alle bagage ginder lieten konden we nu tesamen in het
kleine vliegtuigje terug naar Lilongwe om de laatste dagen in Salima
door te brengen. Ik mocht vooraan naast de piloot. Geweldig!Bedankt
Nicole en Dominique.
Terug in Salima was tot onze
opluchting Hawalu genezen van zijn malaria. Helaas
hebben bijna al de kinderen en volwassenen geregeld hiermee te
maken. Spijtig zat het er voor ons op, Dominique had nog
administratie te doen en zou nog enkele dagen blijven, maar wij
begonnen met gemengde gevoelens aan onze lange reis huiswaarts.
MALAWI TOT VOLGEND JAAR
GUIDO EN NICOLE
|
